Hoe komen scenaristen aan de namen voor hun personages? Een naam kan leuk klinken, uniek zijn, of goed passen bij het karakter. Maar een goede scenarist houdt ook rekening met de leesbaarheid van namen.

‘Scenario’s worden verticaal gelezen’ vertelde een producent mij een paar jaar terug. Hij doelde erop dat de kwaliteit van een script mede afhankelijk is van de snelheid waarop je het leest. Zo kon hij door een script bladeren en aan de witruimte zien of het goed geschreven was.

Het herhalende karakter van een filmscript draagt bij aan de leessnelheid. Zo staan in elk script tientallen keren INT. , DAG, en de namen van de karakters. Vaak sla je deze stukken over wanneer je ze leest. In onderstaande dialoog uit Gilmore Girls  staan beide namen vijf keer. Leest een lezer van het script die namen altijd helemaal? Als ik een script lees, dan lees ik niet elke keer de volledige naam, maar kijk ik vooral naar het woordbeeld. De namen van moeder en dochter in Gilmore Girls schelen drie letters in lengte.

Het lettertype waarin scripts geschreven worden (Courier 12) is zo ontwikkeld dat elk leesteken evenveel ruimte in beslag neemt. (Dit heet een monospaced font.) Dus een punt is (inclusief witruimte) even breed als de hoofdletter G. Hierdoor zie je snel het verschil in lengte van de namen. Zo zie je zonder elke letter te lezen snel dat er telkens iemand anders spreekt. Dat is in een dialoog altijd het geval, maar wat gebeurt er als je een heel script leest met veel meer personages?

 

Het woordbeeld van de namen is essentieel voor de leesbaarheid, en dus begrijpelijkheid van een script. Neem de zes hoofdpersonages uit Little Miss Sunshine (2006).

Olive
Sheryl
Richard
Dwayne
Frank
Grandpa

De namen verschillen niet veel in lengte. Toch verschillen de drie mannen, Richard, Dwayne en Frank allemaal in lengte. Bovendien wordt de leesbaarheid bevorderd door WELKE letters gebruikt zijn. Elke naam begint bijvoorbeeld met een andere letter. En ook de eindletter is bij bijna elke naam anders. Dit speelt in op een principe dat typoglycemia heet. Dit houdt in dat we een woord nog herkennen wanneer alle letters gemixt worden, zolang de begin- en eindletter op hun plek blijven staan.

-Dit hodut in dat we een worod nog herknenen weenanr alle lretets gmeixt weordn, en de biegn- en edntlieetr op hun pelk bvjilen staan.-

Dat begin- en eindletters belangrijker zijn dan de ingesloten letters duidt erop dat men vaak woordbeelden leest, in plaats van ‘letter voor letter’ leest. Een slimme schrijver speelt hierop indoor de namen van de personages zorgvuldig uit te kiezen. ‘Richard’en ‘Dwayne’ hebben verschillende begin- en eindletters, en een andere lengte, en dus een ander woordbeeld.  Zo ziet de lezer snel om wie het gaat.